Wiesci

Basia. Wysoka, szczupła brunetka. Było chłodne, zimowe popołudnie. Basia wracała właśnie do domu ze szkoły. Mimo że była dopiero 16, ulice były już ciemne i nieprzyjemne. Ciepło autobusowego siedzenia otulało naszą bohaterkę ze wszystkich stron. Siedziała z tyłu, ubrana w brązową kurtkę, dżinsy i ładne skórzane kozaczki. Nie da się ukryć, że była urocza. Nie tyle ładna, co urocza. Skromny stój był jednak idealnie dobrany i dopasowany do sylwetki. Śliczne kręcone włosy upięte z tyłu wciąż zaskakiwały niesfornymi kosmykami, które w żaden sposób nie dały się ujarzmić. Brak makijażu dodawał tylko smaku tej wyjątkowej urodzie.
Siedziała sama, zamyślona. Patrzyła przez brudne okno miejskiego autobusu na biały śnieg, który leżał na trawnikach i który zasypywał ulice a potem stawał się szarą papką. Tyle płatków a każdy tak inny od drugiego, choć na pozór tak podobny.
Nie. To nie wtedy ujrzał ją po raz pierwszy. Widywał ją codziennie, już od roku. Nigdy z nią nie rozmawiał. Nigdy nawet nie czuł takiej potrzeby. Zawsze otoczony wianuszkiem wielbicielek, przystojny piłkarz, reprezentant szkoły. Rzadko wracał do domu sam. Ona zawsze. To właśnie zastanawiało go najbardziej. Widywali się tak często w tym autobusie i jeszcze nigdy nie widział koło niej kogokolwiek.
Co więc stało się tego dnia? Właściwie nic szczególnego. Wyrzucili go z drużyny za udział w bójce, choć bronił tylko swojego honoru. Tym samym bardzo spadł w szkolnym rankingu popularności. Dziewczyny zainteresowały się nowym kapitanem. Jednak Pawłowi nawet to nie przeszkadzało. Miło jest chwilę postać w ciszy. Bez świergotu nad uszami czy ciągłego uważania na to, co się mówi i robi.
Los chciał, że tego dnia i Basia wypadła ze zwykłej rutyny. Niewątpliwy czar dziewczyny przyciągnął do niej dwóch młodych, jednak nie dżentelmenów. Zakłopotana próbowała pozbyć się niewygodnych kompanów i właśnie w tym pomógł jej Paweł.
Tak się poznali.